Simülasyon, ameliyattan sonra ortaya çıkabilecek görünümün bilgisayar ortamında yaklaşık olarak canlandırılmasıdır. Amaç bir sonucu göstermek değil, hekimle hasta arasında ortak bir görsel dil oluşturmaktır.
Morfing, iki boyutlu bir fotoğraf üzerinde burun sırtı, çene ucu ya da dudak hattı gibi bölgelerin yazılımla yeniden şekillendirilmesini ifade eder. Hızlı ve pratik bir yöntemdir, ancak dokunun kalınlığını ve iyileşmeyi hesaba katamaz.
Üç boyutlu planlamada ise yüz ya da beden özel kameralarla taranır ve model farklı açılardan döndürülebilir. Hacim değişikliklerini daha iyi gösterse de bu modelin de bir tahmin olduğu akılda tutulmalıdır.
Referans fotoğraf, hastanın beğendiği bir görünümü anlatmak için getirdiği görsel örnektir. Hekim bu görseli birebir hedef olarak değil, isteğinizin yönünü anlamak için kullanır.
Standart fotoğraf kavramı da sık geçer ve ışığın, mesafenin, açının her çekimde aynı tutulması anlamına gelir. Önce ve sonra karşılaştırması ancak bu koşullar sağlandığında anlamlı olur.
Bu araçların hiçbiri iyileşme sürecindeki bireysel farkları öngöremez. Simülasyonu bir taahhüt olarak değil, beklentiyi konuşmayı kolaylaştıran bir yardımcı olarak görmek daha sağlıklıdır.